CREBACABEZAS ARTÍSTICOS

TALLER DE POESÍA

Aínda que chova,

sempre sairá o Sol.

Aínda que neve,

sempre volverá a calor.

(Imaxe baixada de internet)

Aínda que te vaias

sempre te levarei no corazón.

Aínda que me deixes,

sempre aquí estarás.

Aínda que o mar nos separe,

sempre te esperarei.

Aínda que nos separe o océano,

sempre estarei ó teu lado.

Aínda que estea morto,

sempre te quererei.

As rosas son caramelos,

(Imaxe baixada de internet)

as margaridas, coma o mel;

as violetas, coma os teus ollos

que brillan sen querer.

Os teus ollos son coma a terra,

as túas mans, coma o pan;

o teu cabelo é coma a seda,

a túa pel, suave coma unha ovella.

As túas pernas son de algodón,

brancas coma unha noite de xiada.

No mundo hai países,

nos países hai provincias

e nas provincias, cidades.

Nas cidades hai escolas,

(Imaxe baixada de internet)

nas escolas hai clases,

nas clases hai alumnos

esperando o sol do verán.

No encerado hai oracións,

nas oracións hai frases,

nas frases hai palabras

e nas palabras hai letras.

E así sempre...

Nos meus ollos hai bágoas,

nas miñas bágoas hai amor,

no meu amor estás ti

e para ti son os meus ollos.

Non quero traballar na horta,

mancharíame sen parar.

(Imaxe baixada de internet)

Non quero traballar no mar,

mollaríame sen máis.

Non quero ser cociñeira,

cortaríame sen cesar.

Non quero facer nada,

mellor estou deitada.

O paxaro xa non voa

porque ten unha á rota.

O peixe xa non nada

porque o mar quedou sen auga.

A árbore non ten follas,

caéronlle no outono todas.

(Imaxe baixada de internet)

¡Vaia día!

Estou saltando de alegría.

Estou cantando coa miña prima.

¡Vai día!

Estou comendo coa miña tía.

Estou xa farta de sardiñas.

¡Vaia día!

(Imaxe baixada de internet)

Onte había bochorno.

Hoxe xoguei coa neve.

Mañá haberá temporal.

¡Ai que tempo máis rebelde!

O outro día, en Carballo,

vin o arco da vella.

Onte a chuvia aceda

estragou as leiras.

Hoxe non vai bo día,

(Imaxe baixada de internet)

está todo anubrado.

Mañá seguro haberá

unha tormenta no mar.

E a semana que vén,

disque vai orballar.

¡Este tempo está moi mal!

Na praia vai moito sol.

A chuvia é auga do mar.

A sarabia, cubiños de xeo.

Os lóstregos son moi fermosos

pero tamén perigosos.

Non xoguéi por culpa do trebón.

Un tifón arrasou a casa dos avós.

A néboa non nos deixa ver

e os faros do coche temos que acender.

(Imaxe baixada de internet)

O home do tempo

fala de raios e tronos.

Tamén se fala

de que virá a tronada.

En Galicia hai chuvascada.

Haberá calor no resto de España.

Un tornado desfixo Sada.

Vai frío na miña casa.

Non abre a porta coa neviscada

                                           

                                                     ALUMNOS DE 5º A

NOTICIAS FANTÁSTICAS

(Imaxe baixada de internet)

¿Xogamos a ser xornalistas?

Os alumnos de 5ºA, en grupos de tres, redactaron noticias de mentira.

STEGOSAURUS ATACA

Os científicos fan que cobre vida un fósil de Stegosaurus, que arrasou toda a cidade.

Onte no laboratorio de MIAMY, uns científicos déronlle vida a un fósil de STEGOSAURUS, que destruiu toda a cidade. Orixinouse por unha radiación química no laboratorio, e a única maneira de detelo era arranxar o raio fosilizador, que converte os seres vivos en fósiles. Pasaron horas e horas e conseguirono, conseguiron fosilizar o STEGOSAURUS.

Hoxe xa están empezando coas reconstruccións de MIAMY e os científicos teñen restrinxido o acceso ó laboratorio.

19 de febreiro do 2013  

UNICORNIOS EN CALIFORNIA

Nun laboratorio de California atópase un medicamento que converte as persoas en unicornios.

Onte, (18 de febreiro de 2.013) os científicos dun laboratorio de California elaboraron un medicamento que converte as persoas en unicornios (animais mitolóxicos). As persoas xa o están empezando a usar, xa que a acción dura tan só tres horas e non ten posibles efectos adversos. Chámase “Unicornio Potion”.

Está tendo moito éxito porque as persoas desexan voar coma unicornios.

LA VOZ DE AME, 19 de febreiro de 2.013.

                                       

ATRACARON DE NOVO

Onte, as 10:00 da noite, os alieníxenas volveron atracar o Banco “Santander” (Miño).

Os alieníxenas atracaron por segunda vez no Banco Santander da turística localidade de Miño. Houbo cinco persoas feridas. Roubaron 9.000.000 €. Tamén intentaron secuestrar a unha nena de tan só 5 meses. A nai da pequena, moi valente, impediuno, pero leváronlle todos os cartos que tiña na carteira. A policía chegou media hora máis tarde, polo que os alieníxenas xa fuxiran.

O COCHE QUE PODE IR POR DEBAIXO DA TERRA

Este tipo de coche do futuro será unha auténtica revolución, porque poderá ir por debaixo da terra ata 200 metros de profundidade.

Un coche, que poderá circular por debaixo do solo, sairá no 2.020. Ten 2.000 cabalos de potencia. Está formado por dous taladros, situados polos lados. Funciona a gasolina. Leva asentos de coiro, cinco portas, dous volantes de pel de corzo e un mp3 incluído, no que cantas unha canción e ponche un ritmo adecuado. Dispón de dez marchas e poderá chegar aos 600 km por hora. 

Será fabricado en China, pola empresa de Terrier. Venderase nos mercados de China, América, Europa e Xapón por 1.000.000 de euros.

ENCONTRO CO DINOSAURO MISTERIOSO

O dinosauro encontrado tiña un tipo de xema no cranio e chamárono RACNOR.

Este dinosauro foi atopado polo arqueólogo Dimondi e o seu equipo Os Cometas. Descubriron un dinosauro cunha xema na cabeza. Cando saíu á superficie, a xema fixo que cobrara vida, e así foi como destruíu a metade de Estados Unidos. Onte pola noite, como non había luz solar, a xema deixou de brillar e o dinosauro volveu a ser un esqueleto. A xema foi destruída, e Dimondi con ese esqueleto farase rico. Hoxe mesmo empezarán as obras de reconstrución do país.

Voz Unida, 21 de febreiro de 2013

(CONTINUARÁ)

¡CANTO CONTO!

SE PICAS NOS TÍTULOS, PODERÁS LER OS CONTOS E SABER QUEN OS FIXO. PICANDO NOS DEBUXOS, VERALOS MÁIS GRANDES.

                                                            O ELEFANTE BRANCO

LA LÁMPARA MÁGICA

                                                   MUFI, EL LEÓN VALIENTE

AS DOCE UVAS

                                                                          A AGUIA DOURADA

ADELE Y EL MISTERIO DE LA MOMIA

                                                       UN PASEO INESPERADO

                                                                                                                                                             

                                                                                           

O DESBORDE DO RÍO GRANDE                                                                 

                                                                                                                                                             

                                                                                                                                                        

                                                                 O NOSO SALVADOR                                     

BRUJAS EN PALACIO

                                                       



                                                                                    LAS MARÍAS

LAS AVENTURAS DE TOBY Y MARÍA

                                                                  UN SUSTO DE MUERTE

LA GALLINA KARATEKA

                                                                            EN LA PISCINA

UN FANTASMA MUY TRAVIESO

                                                          INVASIÓN ALIENÍGENA

UNA NOCHE DE MUCHO TERROR

A NOSA SANTA COMPAÑA

(Imaxe baixada de internet)

Aquí tedes unha lenda moi popular da cultura tradicional galega. Esta é a versión máis coñecida das moitas que existen.

Santa Compaña, Procesión das ánimas, Hoste, Estandiga, Estadea, As da Noite, Antaruxada, Visita, Visión, Xaira, etc. As denominacións varían segundo a zona xeográfica. A Compaña pode ser moitas cousas, pero santa… abofé que non. A súa orixe é pagá (non relixiosa), pero o cristianismo adaptouna ás súas costumes e modificou o concepto. Xa hai referencias escritas de procesións de mortos desde o século XIII, na Idade Media (que é a etapa histórica que celebramos este ano no colexio). Foi máis tarde, no século XIX coa chegada do Romanticismo, cando máis se falou delas. Pero aínda hoxe en algúns lugares de Galicia, se mantén a crenza nestas procesión das almas en pena.

A Compaña é o exército antigo dos mortos, que buscan o seu lugar no outro mundo. Os defuntos de cada parroquia responden á chamada do que leva máis tempo enterrado, érguense da tumba, entran na igrexa a recoller o que precisan e ás doce da noite, puntualmente, bótanse a andar. Dan voltas arredor do adro, cantando en latín ou cousa semellante. De seguido fan o percorrido dos enterros polos camiños ou corredoiras, dispostos en dúas ringleiras, cubertos cun sudario branco e descalzos. Tódolos membros da comitiva portan candeas acendidas. A figura esencial é o portador da cruz, que é un vivo. Este vivo ten que andar toda a vida que lle resta coa Compaña, a non ser que consiga desfacerse dela pasándolla a outro vivo. Esta persoa comeza a poñerse fraco, triste, séntese sempre mal, adquire a cor dos defuntos, e non tarda en morrer.

Van en silencio ou tocando campaíñas. Tamén poden ir laiando con grandes berros polas súas mágoas. Ás veces van visitar as casas dos que morrerán axiña, e mesmo poden levar un cadaleito que deixarán na porta como aviso de morte.

O paso das ánimas nótase por un rumor como o do vento, polo cheiro a cera e polo desacougo ou medo que se sente... Sempre representa un perigo para quen bate con ela ou quen a ve, aínda que estea lonxe. O que se atopa coa Santa Compaña, para evitar a súa maldición, debe debuxar un círculo no chan e meterse dentro del, botarse no chan boca abaixo ou fuxir correndo.

(Imaxe baixada de internet)

Non esquezades que é unha lenda, e as lendas só existen para quen cre nelas.

Se queredes ver unha foto da verdadeira Santa Compaña, mirade aquí.

Picando aqui podedes ver un curto galego dirixido por Pablo Cacheda Paz. Tivemos que "censurar" un chisco a película para adaptala ó público infantil. Pedimos desculpas ó director e ós actores. 

COMEZOS E FINAIS DE CONTOS DIVERTIDOS

(Imaxe baixada de internet)

Na clase de 6ºA estamos a traballar os comezos e finais de "contos locos".

Esperamos que vos gusten.

Principios:

Na casa do rei

onde tola quedei

onde os corvos bailan

e as bonecas falan...  Erika.

O conto vai empezar

así que pechade os ollos

e poñédevos a escoitar...   María.

O conto vai empezar

así que escoitar

e... ¡imaxinar!... Patricia.

Finais:

...e colorín colorado

este conto está pechado

cunha chave gardada

na ponte dunha fada.   Paula.

...e colorín colorado

este conto por fín rematado

quedou recordado

e foi moi animado. María.

...e colorín colorado

todo o mundo xa calado

e se ninguén fala

outro conto narra.  Erika.

Son os que máis nos gustaron a nós de todos os que fixemos na clase.

Gustaríanos que fagades con eles contos completos. Fáltanlles o nó (¿que sucede?...), e que vos sirva de axuda o que nós fixemos. Unha aperta dos alumnos de 6ºA.

SAÍDA A SOTAVENTO

O día 28 de novembro, os alumnos de 6º de primaria fixemos unha saída cultural ao parque eólico de Sotavento, na que invertimos a mañá enteira.

Cando chegamos, despois de sacar unhas fotos por fóra, recibíronnos uns monitores, dividímonos por clases para facer as visitas por separado. Nós,  os de 6ºA, primeiro vimos a vivenda bioclimática. Explicounos como eran de anchas as paredes, para aproveitar a temperatura interior, como reciclaban a auga do lavabo para usala na cisterna; na cociña, explicáronnos os diferentes tipos de electrodomésticos para menor consumo de enerxía. Apendemos cousas moi interesantes:

-        que temos que desenchufar os cargadores cando non se usen...

-        apagar todos os aparatos no botón de apagado...

-       que todas as enerxías contaminan, menos o dedo...

-   no salón ensináronnos como estaba preparada a casa para abrir ou cerrar ela soa as persianas para regular a temperatura....

Na entrada tiña un estanque que recollía a auga da chuvia e no que se reflexaba a luz do sol, logo esa auga úsase para o riego do xardín no verán.

Logo, cambiamos co outro grupo, e tocounos a explicación das distintas fontes de enerxía en maquetas, as renovables e non renovables (cos efectos que acarrean). Vimos tamén o funcionamento dos muíños de vento, estivemos na sala de control dos muíños. Xa coñeciamos  bastante sobre estas enerxías porque estabámo-las a traballar no cole.

Ao final, xuntáronnos as dúas clases para facer un examen competitivo entre clases como se fose o xogo da oca, pero con preguntas sobre as enerxías, e cando millor o estabamos pasando ... chegou a hora de marchar!, e quedou o xogo sen saber o gañador.

Hai que repetilo!

   Paula, Ismael Castro, Marta e Silvia (6ºA)

OS COGOMELOS DO SAN PEDRO

Pica  aquí 

para ver tódalas imaxes.

Saída  campestre 

            

          O 19 de novembro, os alumnos de 5º saímos a buscar cogomelos ao monte  San Pedro.

       Primeiro subimos pola rampa ata chegar arriba, alí vimos moitos cogomelos. Algúns velenosos pero moi bonitos, outros comestibles e todos de cores e formas diferentes.

        Baixamos, e por fóra do colexio, entramos no monte por outro lugar. Estaba o terreo sen limpar e foi máis difícil atopalos, aínda así, vimos máis amanitas muscaria.

            Ao final, volvemos á clase sabendo un pouco máis de cogomelos.

            Un consello:

            Se non coñecedes moi ben os cogomelos, non os collades.                                                                                                                                                                                                                            5º B   

                                                                                                                                                                                    

                                                                                                                   

       Onte, despois do recreo, as clases de 5ºA e 5ºB e os profesores Ricardo, Olga e Edita fomos ao Monte de San Pedro a ver cogomelos. Este monte atópase moi preto do colexio e é grandiño, pero ten tanta costa que ata se pode romper un nocello.

         Cando chegamos ó monte, empezamos a sacarlles fotos ós cogomelos. Vimos unha gran variedade deles; o malo é que algúns nenos pisábanos. Atopamos un cogomelo moi velenoso (o que máis mortes produce en Galicia), chamado Amanita phalloides; e outro da súa familia, a amanita muscaria, que alguén case o confunde cun tomatiño. Había cogomelos feos pero comestibles, e bonitos pero moi perigosos. Hai que ter moito coidado con eles.

        Pasámolo moi ben e aprendemos que o mundo dos cogomelos é impresionante, pero tamén perigoso. Foi unha exploración moi divertida, espero que fagamos outra axiña.

                                                                                                                                                       

                          5ºA                                                                                                  

                                                                                                              

CABACIÑAS VIVENTES, CAVEIRAS COLGANTES E OUTROS ÓSOS

                                                                                                                                                   5º A

5ºB

5ºB

                                                                                                                                             

                                                         5º B

PALABRAS DADAS

Os alumnos de 5º A colleron ao chou dúas palabras galegas que xuntaran previamente entre todos. Cada un irá inventando un texto no que aparezan, dalgunha maneira, esas dúas palabras dadas. Iremos poñendo as súas creacións nesta entrada, segundo as vaian elaborando, acompañadas dun debuxiño axeitado, tamén feito por eles.

¡POR FIN LIBRE!

Había un cadeliño moi pequeno ao que levaron onda unha familia moi rica polo capricho dun neno pequeno que sempre desexara ter un.

O cadeliño pasábase as horas xogando co neniño, pero cada noite antes de durmir, recordaba con morriña o seu antigo fogar. Era o bosque. O cadelo amábao, alí revolcábase na herba e nas follas caídas que levaba o vento.

O cadeliño cansado da súa vida, decidiu escapar. Aquela mesma noite, xa marchou; aproveitando que a cancela estaba aberta, fuxiu cara ao monte. Á mañá seguinte, xa estaba no bosque.¡Por fin libre!

LUIS

  A ABELLA

A abella é un insecto é os insectos son animais. Pode voar. Ten un aguillón. É de cor amarela e negra. Fabrica o mel. Axuda á polinización das flores. 

DIEGO

                                       

A BOLBORETA E O COELLO

Un coello gastoulle unha broma á señora bolboreta. A bolboreta foi chamar á araña. A araña pensou e pensou e tivo unha idea. Chamou aos seus fillos e teceron unha arañeira. O coello quedou enredado e a bolboreta non paraba de rir. O coello e a bolboreta foron máis amigos desde aquela.

MEHDI

A FONTE MÁXICA

Un día na praza de Pontedeume, un rapaz chamado Carlos lanzou unha moeda á fonte e pediu un desexo. Unha hora máis tarde, aquel desexo fíxose realidade, e o rumor da fonte máxica esparexeuse coma o vento. Houbo unha persoa que quixo desexar ser o rei, pero a fonte non o fixo realidade porque lle vía moi malas intencións. Entón intentou destruila cunha bomba, pero os axentes conseguiron parar a conta atrás. Despois duns días, atoparon ao que puxo a bomba e detérono. E todos viviron felices e comeron perdices.

ROI

O GOLFIÑO

Había unha vez un golfiño que vivía moi feliz no mar. Un día pasou por alí un barco pesqueiro e o golfiño enredouse na rede. Caeu un lóstrego e comezou a chover. O golfiño pensou que era o seu fin. Pero, por sorte, un neno liberouno.

Uns días despois, unha gran balea golpeou o barco e empezou a facer auga. O golfiño, como mostra de agradecemento, chamou aos seus amigos e rescataron as persoas. E así conseguiron salvalas.

DANIEL

               



A ROUPA VELLA

O domingo despertoume unha chamada de Manoliño, dicía que fora á súa casa. Cando cheguei, díxome que tiña unha sorpresa para min: que me invitaba a cear roupa vella. Pasoume pola cabeza comer calcetíns rotos. Manoliño contoume que a súa avoa cociñaba comida coa carne que sobraba do cocido. Despois de cear fun para a casa.

Cando cheguei á casa, dixenlle á miña nai que ao día seguinte eu quería roupa vella; pero non me entendeu, e o luns fun ao colexio con zapatos furados, camiseta rachada e pantalóns moi rotos. ¡Foi un día penoso! Cheguei á casa e para comer... roupa vella. ¡Que delicia!
                                                                                                                                                  SANTI

O REI DOS MONOS

Érase unha vez un rei mono que desexaba un trono de ouro puro, pero os seus súbditos non sabían onde atopalo. Así que o rei cansouse de esperar e dixo:

                            

-Quero que vaiades a unha mina, e dáme igual o que tardedes, e se non encontrades ouro, ide a outras minas ata que o atopedes.                           

E así se fixo: trinta e catro súbditos saíron en busca dunha mina. Pasou un ano sen ter noticias deles e o rei, pouco satisfeito, agarrou polo pescozo a un súbdito e preguntoulle:

-Como é que tardan tanto en vir?

  

E o súbdito respondeulle: 

  

-É que as minas son moi inestables e poden derrubarse con facilidade. 

Pasou outro ano e volveron, pero sen ouro. Cansos e enfadados, colleron ao rei mono e botáromo fóra do reino. E todo por ser egoísta, mandón e por pensar nas riquezas en vez de preocuparse polos súbditos.
                                                                                                    DAVID CORTÉS                 

                                                                                                 

CARMIÑA, A XOANIÑA

         A xoaniña máis pobre do reino chamábase Carmiña.

         Un día normal e corrente, Carmiña decidiu ir a xunto do rei a pedirlle axuda financieira. Pero o rei, negandose, díxolle a Carmiña:

          -Se es pobre como ti dis, ¿como é que es tan educada sen recibir educación ningunha?

          Carmiña contestoulle:

          -Señor, é que eu son moi lista.

          -Se es tan lista como dis, dime: ¿que tempo fará maña?

          -Choiva, señor, mañá choverá.

          Ao día seguinte, tal e como dixera Carmiña, choveu. O rei chamou a Carmiña e díxolle:

          -Ti casarás co meu fillo.

          E así foi como Carmiña casou co príncipe Bolboreta e todos foron felices.

EVA

O COGOMELO FURIOSO 

Un día, dous amigos decidiron ir ao bosque para coller cogomelos. Un deles chamábase Marcos e sempre estaba rindo. Tiña dez anos. O outro, Pedro, tiña sete anos.         

Cando Marcos ía coller un cogomelo, sen querer tropezou nun pau e caeu encima del. O cogomelo empezou a medrar e tamén lle saíu unha boca enorme cuns dentes moi grandes, uns ollos pequenos de cor vermello, dous brazos xigantes e unhas pernas moi longas.

Os dous amigos cando viron iso, empezaron a correr do medo que tiñan. A Marcos borróuselle o sorriso da cara. Pedro tropezou nunha pedra e caeu de fuciños e Marcos intentouno levantar do chan. O cogomelo estaba detrás deles para intentar comelos. De súpeto,o cogomelo esvarou nun charco e foi parar contra unha árbore que tiña espiñas. Os dous amigos non deixaron de correr a todo meter. Marcos virou a cabeza e viu o cogomelo espetado. Pararon para coller alento, e despois seguiron ata as súas casas.

Nunca máis volveron falar dese día. 

SAMUEL

                                               O  CAZADOR  E  O XABARÍN

      Un día un xabarín foi comprar cenoiras, pero non había. Quixo comprar peras, pero non había. Entón non puido comer. E pensou:         
        - Que vou comer?
       Entón viu un señor que tiña uns chourizos, pero era un cazador. E dixo:
        - Vou matar ese xabarín.
       O xabarín correu ata un monte e o cazador caeu a un río, e dixo:
        - Xa non vou matar ningún xabarín máis.

                                                                                                         SERGIO

LOLA E A SÚA TIXOLA

Unha caricola

caeu na tixola de Lola 

e a bola da tixola

era para unha merendola

do fillo de Lola

que era unha tola

e sempre falaba sola.  

                                  ADRIÁN ROCHA

AVENTURA NUN VOLCÁN

Érase unha vez un neno chamado Juanjo que foi de vacacións a Xamaica, porque quería coñecer países novos.

Un día xogaba ao fútbol cuns nenos xamaicanos. Como estaban xogando na cima dunha montaña, escapoulles o balón para o outro lado. Juanjo dixo que o collía él. Comenzou a ir cara abaixo polo medio do bosque. E deuse conta de que estaban nun volcán. E o balón quedara nunha roca con forma de cadeira. Juanjo quedou abraiado, pero con medo de que entrara en erupción. Colleu o balón e seguiron xogando. 

ALBERTO

O NENO GORDECHO                                                                        

       HabÍa unha vez, un neno moi gordecho que se chamaba Cosme. El comía moito e o que máis lle gustaba era o xamón. Sempre que ía ao médico, dicíalle:
    -Cosme, tes que comer menos xamón e comer cousas mais saudables combinadas cun pouco exercicio cada día.
       Cosme nunca lle facía caso ao doutor. Pero un día pola noite, decidiu facer o que lle dicía o doutor.

       Ao día seguinte pola mañá, dixo:
      -Como non podo almorzar, xantar nin cear xamón, tomarei un vaso de leite.
      Despois de tomalo, saíu ao xardín para andar na bicicleta.
      Así fixo durante uns dous meses e daquela volveu ao médico e díxolle o doutor:
      -Cosme, moi ben, por fin fixeches o que che dixen. Xa podes volver a comer xamón pero con pouca frecuencia, e xa podes parar de facer exercicio na casa, xa che chega con facelo na escola.
        E Cosme dixo:
      -Non, antes aburríame todo o día no sofá comendo xamón e vendo a tele sen facer nada. Ademais, o xamón xa me cansei del de tanto comelo. Agora síntome moito mellor.

MARIO

                    DOUS XEMELGOS  

Dous xemelgos

ían pola fraga.

Pola fraga,

ían dous xemelgos.

Facía un día moi caloroso,

tanto que se empezaron a cansar.

Pararon nunha árbore,

e empezaron a pensar.

Onde estamos?,

empezáronse a preguntar.

Seguiron andando,

e despois dun cacho,

viron algo ao fondo.

Era a casa da súa avoa,

preto dunha bonita lagoa.

Foron ata á casa da súa avoa,

e vírona por unha ventá,

estaba na cociña,

tomando unha mazá.

ANTÍA

UNHA CADELA MOI LISTA

         Érase unha vez unha cadela que quería agochar un óso para que ningún can llo atopase. Comezou a dar voltas arredor do xardín, buscando onde escondelo.
          - Xa sei – pensou a cadela-. Esta árbore é ideal. Farei un burato e aquí o meterei.
         E así o fixo, gardouno naquel lugar ben agochadiño e ningún can soubo xamáis do seu óso, nin do seu segredo.

UXÍA

                                                         O SENTIMENTO DE PABLO

Érase unha vez un home moi valente chamado Pablo, que ía camiñando por un monte de Xapón chamado Fuji. 

Pablo ía paseando e, de repente, atopou unha serpe, pero non parecía normal. Pechou os ollos e, sen darse conta, mirou cara abaixo e a serpe desapareceu. Pablo impresionouse e saiu do monte, e nunca máis volveu atopar serpes na súa vida.

ELENA

 O DESAPARAFUSADOR INTELIXENTE

      Había unha vez un desaparafusador que, cando o seu dono habría a caixa de ferramentas, preguntaballe: 
        -¿Que traballo me toca facer hoxe?
        Todo o mundo se asombraba, ese desaparafusador falaba, e a xente comezou a pelexar por el. Saía a pasear : uns días o dono deixáballo a un veciño, outro día a outro e así ao longo dos días, ata que ao final o desaparafusador, esgotado de tanto falar, convertiuse nunha ferramenta normal. O cansazo da xente acabou, xa nínguén quería ese desaparafusador.
        E durmindo na caixa de ferramentas quedou, tendo agora unha vida mellor. 

LARA

          O MEU PAXARO                    

Hai moito tempo, unha nena chamada Carla pasou por diante dunha casa moi bonita. Acercouse máis e atopou un paxariño nunha gaiola. O paxariño tiña unha patiña malferida. Cando foi para a súa casa, era de noite. Pensaba no paxariño e dáballe pena. Pola mañá foi pasear polo mesmo sitio da véspera e soubo que os donos da casa foran de vacacións dous anos, deixando o paxariño só. Entón colleuno e levouno. Na súa habitación púxolle unha venda na pata ferida e despois deulle de comer e de beber. Quedou repousando unhas semanas. Deuse conta de que o mal do paxariño non era a súa pata, senón a profunda morriña de non volver onda súa nai e voar libre. Polo que non dubidou nin un momento en abrir a gaiola e deixalo por fin en liberdade.    

LUCAS

¡QUE CABECIÑA!

      Érase unha vez un neno que tiña un problema: non era capaz de aprender os temas dos exames, nunca se acordaba. Un día o seu mellor amigo dixolle: 
-Tes que estudar máis sen distraerte.
Ao outro día empezou a estudar, sentouse na cadeira e preguntouse a si mesmo a lección. Entón puxo a man na testa, estudou máis e deuse conta  de que non se lle esquecía. Ao día seguinte no exame, ao rematalo, a mestra deu as notas, e estudara tanto que sacou un dez.

MARTÍN

O CALZADO QUERE XOGAR

Había unha vez un neno que tiña un calzado moi bonito. Sempre ía xogar con el, pero un día descubriu que os zapatos eran máxicos. Cando xogaba, eles corrían sós.

E desde aquel día empezou a chamar a atención a todo o mundo e gañou moitas medallas.

                                      IVÁN